Xuño colleraa de imprevisto. O tempo pasara sen darlle tempo a suspirar. Unha calor abafante facía suar a Úrsula na súa vella furgoneta. Estaba desexando chegar a casa, pensando nas cervexas da neveira. Pensando en Hadri que a agardaría preparando algo para comer.

Deulle as voltas e o pan a última vella na casa máis alexada do pobo, unha granxa de vacas perdida no medio do monte, puxo o aire acondicionado a tope e preparouse par a desfacer o camiño e volver a panadería. O local onde cocían o pan estaba no centro da vila, a poucos pasos da casa onde ela vivía dende facía un ano, que fora de seu tío avó.

Esa tarde quedara con Hadri de ir a botarlle unha ollada a casa da súa nenez, no alto do Curuto. Non quedaba moi lonxe, pero Úrsula prefería acompañala. Temía que o impacto emocional de volver alí fose moi forte.

De feito, así foi. Nun principio nada parecía perturbar a Hadriana, que pasaba a man polos mobles cubertos de po e comidos das avelaíñas e miraba todo con nostalxia. Pero ao ver unha fotografía de toda a familia xunta, escondeu a cara entre as mans. Úrsula quixo abrazala, máis deixouna a ela dar o paso.

Pouco a pouco os saloucos cesaron e Hadri mirouna entre as bagoas.

—Has de me contar o que aconteceu algunha vez?—dixo escondéndose no seu peito.

—Claro, pequena.—Rodeouna cos brazos— Pero creo que por hoxe tiveches emocións dabondo.

Hadriana asentiu, dándose por vencida.

—Ademais, eu tampouco teño todas as respostas. Algunhas so as tes ti. Outras quedaran no aire.

Volveron a casa mais caladas do habitual. Hadriana subiu o volume da radio, soaba un vello éxito dos noventa.

—Nirvana?

—Si.

—Aínda seguen a cantar?

—Non sei, pero Kurt Cobain morreu fai xa unha chea de anos.

Hadriana volveu gardar silencio ata que chegaron a casa. Apenas tocou a ensaladilla rusa que ela mesma preparara para o xantar e cuias sobras estaban ceando. Úrsula tampouco tiña demasiado apetito. Fóronse deitar sen sospeitar que algo as agardaba.

Úrsula espertou na madrugada co ladrido insistente do can do veciño. Tapou a cabeza coa almofada, molesta. Aínda estaba medio durmida cando lle pareceu escoitar algo máis. Un xemido ou alguén que choraba. Levantouse e foi o cuarto contiguo, onde debía estar a durmir a súa amiga. Na cama non había ninguén.

No corredor, na ventá de atrás que daba a unha pequena horta, estaba Hadriana. Miraba o exterior, o ceo, sen velo. Saloucaba e o ver a Úrsula fregou os ollos coas mans. Ela non se achegou, non dixo nada.

Foi Hadriana quen deu o paso. Úrsula fregoulle o lombo e fixo uns ruidiños tranquilizadores, como se lle fala os nenos.

—Que pasou?—preguntou cando a súa amiga se calmou un pouco.

—Vouche parecer unha parva, pero tiven pesadelos. Podo durmir contigo hoxe?

20190706_070232_0000.png

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.