—Estás segura de que é ela?
—É Hadriana, non hai dubida.
Úrsula soubo en canto a viu. Tiña os mesmos beizos grosos, o ollar coma abraiado naqueles ollos verdes que tanto admirara sendo nena. O rostro envellecera, mais non aparentaba os trinta anos que debía ter. Seguía tendo a inxenuidade asomando na cara, coma cando eran cativas.
Hadri tamén a recoñecera.
—Ur, que pasou? Porque estamos aquí? Non son quen de lembrar nada e os policías fanme preguntas e máis preguntas… Como lograches fuxir? Sei que fomos a cova do doutro lado do río, pero non lembro nada máis.
Hadriana perdíase nas palabras, unha verborrea constante que non era quen de deter. De pequena era tan caladiña, tan tímida e agarimosa. Pero Úrsula sabía que era ela, que tiña que ser ela. Ninguén máis a chamaba Ur.
Levárona a outra sala.
—Atopámola deshidratada e desorientada na beira do río, preto da ponte nova. Levaba no peto unha carteiriña morada cunha moeda de cen pesetas e un carné de identidade caducado, modelo de hai vinte anos. Segundo os compañeiros da nacional, o documento é autentico. Ela mesma dixo chamarse Hadriana. Tamén tiña as inicias bordadas na roupa e unha etiqueta co nome de Hadriana Lago Preto na camisa.
—Pero porque me chamastes a min? Hadriana terá familia, alguén haberá que se ocupe dela, non?
—O seus pais morreron en Suiza hai máis dunha década. Entendo que a noticia non chegou aquí. O seu tío Xenaro colgouse ese mesmo ano, pouco despois da desaparición da rapaza, pero iso xa o sabías. E temo que non queda ninguén máis.
—Non hai ninguén que a poida acoller entón…
Ricardo pasou a man polo seu escaso pelo negro e suspirou.
—Temo que non sabemos que facer con ela. Non é unha menor ni está desequilibrada mentalmente para que o Estado se faga cargo dela.
—Pero, onde vai vivir? E de que?
—Ten unha casa en propiedade, a de seus avós, que pasou a tutela do estado cando morreron os seus pais, co resto dos seus bens. Pero… Non sei, é complicado. Nunca tiveramos un caso semellante— Ricardo volveu a rascar a calva antes de continuar. —Eu xa estaba de servizo cando desapareceu. So tiñamos a túa versión, o testemuño dunha cativa asustada, e unha nena da que non quedaba ningún rastro. Non sabíamos por onde tirar. Sospeitabamos do tío, pero o suicidarse quedamos de novo no limbo. E o pai non facía máis que presionarnos. Pobre Raúl! Creo que nunca se repuxo e por iso fixo o que fixo.
Outro policía entrou no despacho. Entón o axente interrompeuse e Úrsula tentou sen éxito tirarlle máis da lingua.
—Vamos tomar un café e cóntasmo con calma, Ricardo.
—Hai cousas que é mellor deixar mortas e enterradas, Úrsula.
—Creo que debo saber máis desta historia. O fin e o cabo, tamén é a miña. Ademais, penso que Hadriana debería quedar comigo unha tempada, ata que vexa como se desenvolve ou saibamos que lle aconteceu.
—Non sei se iso é o mais adecuado, pero sinceramente non sabemos que facer con ela. Vai ser mellor ir tomar ese café — cedeu a fin o garda civil.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.